تناقض اجتماعی در حقوق و مزایا

سالهاست که حداقل سه قشر از کارمندان دولت در مورد کم بودن حقوقشان معترض هستند:

یک) کارمندان آموزش و پرورش
دو) کارمندان وزارت بهداشت (قشر غیر پزشکان)
سه) کارمندان نیروهای انتظامی

اینها به کم بودن حقوقشان نسبت به کارمندان سازمانهای انرژی (نفت، گاز، پتروشیمی، برق، آب و …) معترضند.

نظر دولتها:
همه دولتها بر این نکته متفق القول بودند که چون انرژی به امنیت ملی مربوط است. باید کارمندان این قسمتها از هر جهت از زندگی و کارشان راضی باشند تا فکر خیانت به سرشان نزند. و دشمن هم به بهانه منافع مالی آنها را نخرد.

از طرف دیگر چون دولت توان بالا بردن سطح درآمد بیش از یک میلیون از کارمندانش را به حد کارکنان بخشهای انرژی ندارد، پس این کشاکش همچنان ادامه دارد، حل نمیشود و صورت سیاسی و اعتراضی میگیرد.

نظر من:
مشکل اصلی کلیه کارمندان و ایرانیان نبود “بیمه‌های واقعی” هست. نه برابری حقوق و مزایا.

اغلب کارمندان قسمتهای انرژی بیمه‌های کاملی دارند. مثلاً کارمندان شرکت گاز بیمه‌های درمانی‌شان اینطوری است:

شرکت گاز با برخی از پزشکان و بیمارستانها و بخشهای پزشکی قرارداد دارد. اگر کارمند شرکت گاز از خدمات جاهایی که شرکت باهاش قرار دارد استفاده بکند. صددرصد نرخ فاکتورها را بیمه میدهد.
کارمند از یک قسمت پزشکی دیگر خدمت میگرد که شرکت گاز باهاش قرارداد ندارد، در این وضعیت بیمار فاکتور به بیمه میدهد و 90درصد هزینه‌ای را که انجام داده پس میگیرد.

بیمه درمانی شرکت گاز هزینه‌های درمانی دندان‌پزشکی را هم ساپورت میکند. (حتی بیست درصد از اعمال زیبایی پرهزینه‌ای مثل ارتودنسی را هم میدهد)

حالا بیمه آموزش و پرورش:
“سازمان بیمه خدمات درمانی” که بیمه اغلب کارمندان است:

فقط 70درصد از هزینه‌های پزشکی معمولی (مثل سرماخوردگی) را میدهد. و باقی را بیمار خودش میدهد.
هیچ هزینه‌ی دندانپزشکی بیماریهای سنگین (مثل سرطان) و هرچیزی را که شائبه زیبایی دارد را نمیدهد. (از عینک بگیر تا دست و پای مصنوعی)

حالا سئوال من این است:

اگر دولت امکانات معیشتی کل کارمندان را یکسان بکند (یعنی همه بیمه‌ها خدمات یکسان و خوب بدهند، مانند 80 درصد از کلیه خدمات پزشکی، درمانی. از زایمان تا دندانپزشکی) و بیمه‌های بازنشستگی همه یکسان باشد. حقوق و مزایای کلیه بازنشستگان یکسان باشد. میزان پاداش همه هنگام بازنشستگی یکسان باشد.

آنوقت یک معلم تازه استخدام با زن و یک بچه میتواند با 250 هزار تومان درماه زندگی بکند. (فرض کن خانمش هم یک پرستار باشد که ماهی 150 تومن میگیرد، یا در خانه خیاطی بکند. یا آرایشگری بکند یا هر فعالیت مفید دیگری)

ولی در شرایط فعلی که هم حقوقها متناقض هستند
هم خدمات بیمه و زندگی ادارات زمین تا آسمان فرق دارد.

کارمندان معترض شما حق دارند.

از بازاریها و خودمان و بیمه تامین اجتماعی هم که چه بگویم؟ که مزخرف اندر مزخرف است. هر وقت مراجعه میکنم به تامین اجتماعی سردرد میگیرم. وزارت رفاه؟ شششششش….

–
سیستمهای زندگی در ایران، در یک کلام معیوب. فاسد. غیرمنطقی و به درد نخور هستند.